ಮುಂಜಾನೆಯ ಕ್ಯಾಬ್ ಕಥೆಗಳು

ಬೆಳಗ್ಗೆ 4:15ಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಫೋನ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನೋಡಿ ತತ್ ಈ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯವರು ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅಲಾರ್ಮ್ ಯಾಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಮೊದಲಾಗಿದ್ದರೆ ಟರ್ರ್.... ಎಂದು 5 ನಿಮಿಷ ಅನ್ನುವ ಹಳೇ ಗಡಿಯಾರ, ಆದರೆ ಈ ಬಡ್ಡೀಮಗಂದು ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿಯ ಅಲಾರ್ಮ್ ಮತ್ತೆ 10 ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಏನು , ಈಗಲೇ ಇದು ದೇಹದ ಒಂದು ಅಂಗವಾದಂತಿದೆ.

ಸರಿ, ಎದ್ದು ದೀಪ ಹಾಕಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನನ್ನ ರೂಂ ಮೇಟ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಏನೋ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದಿಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಾ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಹೋದೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ತಯಾರಾಗಿ ನನಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವ ಕ್ಯಾಬ್ ನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. ಕ್ಯಾಬ್ ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂತಾಯಿತು. ಏನು ಐ.ಟಿ. ಜನರಪ್ಪ, ಒಳ್ಳೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ತರಹ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಮಗೂ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವಂತಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೂ ಚಳಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿ ನಾ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಒಳಗೆ ಕುಳಿತೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ನನ ಕ್ಯಾಬ್ ಡೈವರ್ ನ ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ ಸಾಂಪ್ರತ. ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮುಂದೆ ಕೂಡುವ ನಾನು ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ತಡೆ ತಡೆದು, ನಿದ್ದೆಗೂ, ಕಣ್ಣಿಗೂ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಾಲು ಬಿಟ್ಟೆ. ಈ ಘಟಾನೆ ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಗೆದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತೇನೋ! ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಬ್ ಡ್ರೈವರ್ ನದು ನನ್ನದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಆದರೆ ಅವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನು ಸಿಗ್ನಲ್ ಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುತ್ತಲೂ, ಹಂಪ್ ಗಳಿಗೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುತ್ತಲೂ, ಓ ಇವತ್ತು ನಾನು ಕಣ್ಣೂ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಇವನು ನನಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕೊಂದು ಎಚ್ಚರವಾದೆ. ಆದರೆ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ರೈಲು ಬಿಡುತ್ತೀವೆಂದು ಮೆಟ್ರೋ ಕಾಮಗಾರಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ತಗಡಿನ ತುದಿಗೆ ಕ್ಯಾಬ್ ಮೂತಿಯನ್ನು ಮುದ್ದಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ತಗಡಿನ ತುದಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಅಪಾಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಕ್ಯಾಬ್ ನಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುವಾಗ ಅದರ ಮೂತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮೂಗು ಕೊಯ್ದ ರಾವಣನ ತಂಗಿ ಶೂರ್ಪನಕಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಹಸ್ತಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿ ಈಗ ಇದಕ್ಕೆ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಆಫೀಸಿನ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ.